چند گزیده از چار بیتی های خسرو زیباکیان
خسرو زیباکیان
مسافر بهشت
مســافر آدم از ملک بهـشـتـم
کـــــشید آخر مرا اینجـا سرشتم
شــــــدم آواره در دامــان دنیا
چه خـواهد شد خـــدایا سرنوشتم
غــــریب قـــــانع بی روزگـارم
نباشد ثروت مادی به کــــــارم
تمـــــــام عمر خواندم یا نوشتم
که مــــــاند یک کتاب یادگارم
اسیـــری آرزوی پاک خویشم
مدام من پیرو این گونه کیشم
شعــار من همین باشد عزیزان
نتــرسم گر زند ماری به نیشم
همه جا تنــگ شد از اشک آهم
نــــمیدانم خدایا من گـنـــاهم
چه بدبــختم من بیــــچــاره زار
که چــــــرخ ناروا کرده تبــاهم
اگر چون قطره باران فـــصلم
بدانی زاده خورشیـــد اصــلم
نمانم سالها در ملک غــربت
امیـد دارم شود دوباره وصــلم
شب روز ها به همــراهی کتابم
نیاید هیچــگاه ، احساس خـوابم
سرایم شـــــعر یا گـویم تـرانه
به آهنــگ رسای این خطابـم
نداند هیچـــــکس هرگز مــرامم
دراین شهـــــر که افتـاده مقامم
همه گم کرده خــــود را در تظاهر
چه حاجت پس حقیقت در کلامم
به عشقت سوخـــته دایم حریقم
به آب بحــر رحم ات کن غریقم
بگیر دستم که از آتش بــــرایم
که هستـی تو ملامت ای رفیقم
