هر لحظه به شكـــــلي بت عيّار برآمد

                     دل برد و نهان شد


هر دم به لباس دگر آن يار برآمد

                   گه پير و جوان شد


گاهي به تك طينت صلصال فرو رفت

                            غوّاص معاني


گــــــــــاهي ز تك كهگل فخّار برآمد

                 زان پس به جهان شد

 

گه نوح شد و كرد جهاني به دعا غرق

                      خود رفت به كشتي


گه گشت خليـــــــل و به دل نار برآمد

                      آتش گل از‌آن شد


يوسف شد و از مصر فرستاد قميصي

                           روشن‌گر عالم


از ديده‌ي يعقــــــــــوب چو انوار برآمد

                    تا ديده عيان شد


حقّــــــا كه هم او بود كه اندر يد بيضا

                          مي‌كرد شباني


در چـــــــــوب شد و بر صفت مار برآمد

                         زان فخر كيان شد


مي‌گشت دمي چند بر اين روي زمين او

                                   از بهر تفرّج


عيسي شد و بر گنبــــــــــد دوّار برآمد

                          تسبيح‌كنان شد


بالجمله هم او بود كه مي‌آمد و مي‌رفت

                           هر قرن كه ديدي


تا عاقبــــــــــت آن شكل عرب‌وار برآمد

                      داراي جهان شد


منسوخ چه باشد؟ نه تناسخ به حقيقت

                                  آن دلبر زيبا


شمشيــــــــر شد و در كف كرّار برآمد

                            قتّال زمان شد


ني‌ني كه هم‌او بود كه مي‌گفت اناالحقّ

                               در صوت الهي


منصـــــــــــور نبود آن‌كه بر آن دار برآمد

                     نادان به گمان شد


رومي سخـــــن كفر نگفته‌ست و نگويد

                             منكر نشويدش


كــــــــــافر بود آن‌كس كه به انكار برآمد

                         از دوزخيان شد

           مولوي